.gif)
سراب
تا نه از كرانه هاي دريا رفته باشي
به خواب آتش
همه عمر صف كشيديم
در پره هاي كوير .
شوخي آسمان كرشمه اي بود
كه فريب مان داد
و روز سنگين چشم
پا سفت مي كرد
تا اعماق كفش هاي مان .
تا به خواب پلك هاي كاگلي ام
پا گذاري
همه عمر صف كشيديم
در خيال بيابان
و سایه ی سراب را سركشيديم
يك نفس .
+ نوشته شده در دوشنبه سیزدهم مهر 1388ساعت 1:15 توسط شهرام عدیلی پور
|
haftan.khabgard.com/literature/?page=15