شهبارا

سال تازه را با دو شعر شروع مي كنم اولي از خودم و دومي از شاملو- ي بزرگ

چشمان روشن تو

باز

باز مي شود در دهان ام و

من باز مي كنم دهان

من باز

باز مي كنم دهان

بر چشمان روشن ات.

نوري دوباره

پر مي كشد از دهان ام

نوري دوباره از من

بر صفحه و قلم .

خورشيد پخش مي شود

بر سپيدي كاغذ

خورشيد محو دهان ام ...

من محو نور كاغذم و شعر و لبان ات

من محو چشمان روشن ات.

قناري گفت : كره ي ما

كره ي قفس ها با ميله هاي زرين و چينه دان چيني .

ماهي سرخ هفت سين اش به محيطي

                                تعبير كرد

كه هر بهار

             متبلور مي شود .

كركس گفت : سياره ي من

سياره ي بي همتايي كه در آن

مرگ

      مائده مي آفريند .

كوسه گفت : زمين

سفره ي بركت خيز اقيانوس ها .

انسان سخني نگفت

تنها او بود كه جامه به تن داشت

و آستين اش از اشك تر بود .